de groene rekenkamer

Al weer enige tijd is de filmploeg van de Groene Rekenkamer terug uit Tsjernobyl, maar ziekte verhinderde helaas een eerdere berichtgeving hierover. Niettemin, het was een sensationele tocht die geheel heeft gebracht wat we er van te voren van verwachtten. Meer zelfs, in die zin dat de stralingsniveaus zoals we verwachtten in het geheel niet indrukwekkend waren. Het is dan ook een raadsel waarom dit grote gebied zo lang geëvacueerd is geweest, maar het is goed te vernemen dat de Oekrainse overheid voornemens is het gebied weer grotendeels vrij te geven. Daarover in een volgend bericht, hier een kort reisverslag.

meer lezen

Over twee weken  gaat de filmploeg van de Groene Rekenkamer naar Tsjernobyl voor het tweede deel van de geplande video over ‘Straling in de hel en straling in het paradijs’. In Brazilië zijn we al geweest (en dat was zoals we berichtten een groot succes) en nu gaan we metingen doen en praten met mensen in wat velen zien als de hel op aarde (sommigen wonen er zelfs!). Maar er is helaas nog niet voldoende geld om de video af te maken zoals we zouden willen.

meer lezen

‘The False Promise of Green Energy’ en ‘Power Hungry’ zijn twee boeken die naadloos op elkaar aansluiten omdat beide een goudmijn zijn voor het noodzakelijke rekenwerk om de onrealistische beloftes van duurzaamheidadepten door te prikken. Stuk voor stuk worden de bekende ?groene? mythen en beloftes ontmaskerd op een leesbare manier met veel rekenwerk maar zonder de grote lijnen uit het oog te verliezen.

meer lezen

Sommige mensen zetten zich in brand om tegen iets te protesteren. Jan Palach in Praag 1968, die Tunesische straatventer en de Tibetaanse monniken. Anderen zetten hun leven in in verzet tegen een dictatuur, zoals het Verzet tegen de nazi’s. Er zijn ook lieden die liever zichzelf voor schut zetten. Hier kunnen wij geregeld getuige van zijn wanneer de jongens en meisjes van Greenpeace treinen met radioactieve restproducten proberen tegen te houden. Door hun acties blijven die stilstaande treinen met dat “levensgevaarlijke” spul nodeloos langer mens en dier langs de spoorbaan bedreigen, toch? Immers volgens Greenpeace leidt elke dosis straling tot kanker en misvormde baby’s. Je kunt dus stellen dat die jongens en meisjes van Greenpeace onschuldige burgers langs die spoorlijn nodeloos aan straling blootstellen. Als we de LNT-berekeningswijze van Greenpeace inzake Tsjernobyl er bij halen zou je pakweg 4% extra overlijdensgevallen moeten krijgen, ergens ooit in de weet ik waar toekomst. Ik wil het dan nog niet over zevenkoppige monstertjes hebben. Dat is toch een horrorscenario? Dit gruwelijke lot treft zeker de politiemensen die de mentaal geïoniseerde jongens en meisjes proberen los te knippen van hun ideaal om hen vervolgens met beide benen op de grond te zetten, zij het wel in geboeide toestand en stralend van idealisme.

meer lezen

Dit is het mooie snuitje van de 10-jarige Ayaka uit Fukushima. Leuk heeft ze het niet: bij de tsunami verdween het huis van haar ouders en opa ging mee ten onder. Nu woont ze ergens anders en krijgt dagelijks te horen dat ze voortdurend in levensgevaar is vanwege de straling die wel 20 keer hoger is dan normaal! Haar vader heeft een geigerteller gekocht en nu mag ze nog maar een half uurtje per week buiten spelen en alleen op het asfalt, want op het gras is de straling te hoog. Ayaka groeit op in angst. En waarvoor? Volgens de metingen van haar vader straalt het asfalt 0.8 microsievert per uur. Dat beschouwen ze als gevaarlijk, en de officiële stralingskundigen moedigen dat aan: je moet altijd streven naar straling op zo laag mogelijk niveau.  ‘Alara’ heet dat beleid. Ja, jammer dat zo’n snuitje de komende 70 jaar in onterechte doodsangst zal slijten, maar hey, being green means never having to say you’re sorry.

Want die doodsangst van Ayaka IS onterecht. Zij is geen slachtoffer van te veel straling, maar van de media, de actievoerders, de ambtenarij en vooral de ‘deskundigen’,  die via het Alara-beleid de  mythe in stand houden dat één extra millisievert per jaar de gezondheid bedreigt, maar die tevens weten dat bij een kankertherapie een stralingsdosis wordt gegeven van tienduizenden millisievert en dat de patiënt daarna mag verwachten nog jaren in redelijke gezondheid te leven. De Alara-experts zwijgen als eerst in Tsjernobyl en nu weer in Fukushima een paar extra millisievert een complete maatschappij ontwrichten en de toekomst van de jeugd smoren in doodsangst. Emeritus professor dr Wade Allison (fysica, Oxford) stelt een nieuw systeem voor: in plaats van te streven naar zo min mogelijk straling moet er een beleid komen dat de straling alleen beperkt wanneer deze gevaarlijk wordt: Ahars: As High As Reasonably Safe. En dat levert heel andere waarden op.

meer lezen

Waterloopkundig ingenieur Wil Lases woont weliswaar niet eens in Zeeland, maar hij is zeer betrokken bij het wel en wee van deze provincie en maakt zich vooral druk over de gevolgen van menselijke ingrepen voor de veiligheid, de verzilting en de natuur van de Westerschelde. De ontpolderingsplannen  werken volgens hem, averechts en de argumenten ervoor zijn vals. De Hedwigepolder, een van de bekendste plekken die op de lijst staan om ontpolderd te worden wordt weliswaar gepresenteerd als een icoon waar de natuur van de Westerschelde gered gaat worden, volgens Lases is de polder vooral een soort van handelswaar tussen de Antwerpse havenbaronnen die verdieping willen en de natuurfetisjisten van de groene beweging. Hieronder regaeert Lases op een volgens hem ?onfris? stuk van twee Belgische parlementariërs in de Gazet van Antwerpen, en weer daaronder reageert hij op allerlei aantijgingen uit de groene hoek naar aanleiding van een stuk uit de Provinciale Zeeuwse Courant. Alle mooie praatjes over de behoefte aan natuur ten spijt is het Lases duidelijk dat de betrokken discussianten geen benul hebben van het gedrag van waterlopen. Volgens hem wordt de Westerschelde van zichzelf nu al steeds dieper en is dat een fenomeen dat de ONveiligheid vooral bevordert. Het financiële gewin voor de havenbaronnen van een eventuele verdieping is volgens hem veel te klein om dat risico voor lief te nemen. 

meer lezen

U kijkt naar de eerste stralingsmeting die de filmploeg van de Groene Rekenkamer verrichtte op de zwarte stranden van de Braziliaanse kustplaats Guarapari. De geigerteller geeft 30.30 microSievert per uur aan. Wat betekent dat voor gewone mensen in Nederland? Ons wordt doorgaans verteld dat we jaarlijks een stralingsdosis uit de aarde en het heelal van ongeveer 2 milliSievert ontvangen. Om te kunnen vergelijken moeten we dus een sprongetje maken van microSievert per uur naar milliSievert per jaar. Dat is eenvoudig:

meer lezen

Het is einde schooljaar hier in Zuid Nederland en de kinderen zitten te blokken op proefwerken. Normaal gesproken overhoren wij ze ‘s avonds, alleen heeft mijn zoon Sam me zojuist verteld, dat hij er voor heeft gezorgd dat ik niet zijn aardrijkskunde zou overhoren. Want hij voorzag dat ik in grote woede zou geraken na lezing van het hoofdstuk ‘Draagkracht’. Hij begreep ook wel dat het waarschijnlijk allemaal onzin was in dat hoofdstuk, maar hij moest het nu eenmaal leren.

Nog net voor dat het boek naar school terug moest kon ik de belangrijkste pagina’s uit het hoofdstuk ‘Draagkracht - Op = op’ scannen. Ze staan hier als pdf. Ik weet nog niet precies wat ik er mee ga doen, maar ik zou wel veel prijs stellen op uw reactie op deze teksten. Wat vindt U van dit onderwijs?UPDATE: Uitgever Wolters Noordhoff heeft ons gedwongen deze pdf te verwijderen. We mogen wel tekstfragmenten hier plaatsen, maar dat is een omvangrijke klus waar we nu even geen tijd voor hebben. Deze discussie wordt dus hopelijk vervolgd.

meer lezen

Het Dagblad van het Noorden heeft samen met de Natuur- en Milieufederaties in Groningen en Drente een klimaatenquête opgesteld. Een en ander wordt betaald door de EU en de Nationale Postcodeloterij. U wordt uitgenodigd om de 17 vragen in te vullen op dit adres.

meer lezen